Miażdżyca. Choroba niedokrwienna serca. Dławica piersiowa. INFARKCJA MIĘŚNIOWA

CEL LEKCJI: Nauczenie studentów badania klinicznego pacjentów z chorobą wieńcową (dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego), diagnozowania tych chorób i zasad leczenia.

STUDENT POWINIEN WIEDZIEĆ:

1. definicja pojęcia „miażdżycy tętnic”, „IHD”, „dusznicy bolesnej”, „zawału mięśnia sercowego”;

2. klasyfikacja hiperlipoproteinemii, choroby wieńcowej serca, dusznicy bolesnej, zawału mięśnia sercowego;

3. zespoły, które składają się na obraz kliniczny choroby niedokrwiennej serca;

4. Obraz kliniczny dusznicy bolesnej;

5. dane z instrumentalnych metod badawczych na dusznicę bolesną;

6. Obraz kliniczny zawału mięśnia sercowego;

7. Zmiany w EKG zawału mięśnia sercowego;

8. zmiany w echokardiografii z zawałem serca;

9. wskaźniki laboratoryjne choroby niedokrwiennej serca;

10. laboratoryjne wskaźniki zawału mięśnia sercowego;

11. zasady leczenia dusznicy bolesnej;

12. zasady leczenia zawału mięśnia sercowego.

STUDENT POWINIEN BYĆ UMIEJĘTNY:

1. przeprowadzić dochodzenie i badanie fizykalne pacjentów z tymi chorobami;

2. podkreślić główne zespoły kliniczne w chorobie wieńcowej serca, dusznicy bolesnej, zawale mięśnia sercowego;

3. interpretować wyniki EKG, Echo-KG z zawałem serca;

4. interpretować wyniki laboratoryjnych metod badania dławicy piersiowej, zawału mięśnia sercowego.

STUDENT MUSI MIEĆ PRAKTYCZNE UMIEJĘTNOŚCI:

1. przesłuchanie i badanie fizykalne pacjentów z chorobą niedokrwienną serca;

2. Interpretacja paraklinicznych metod badawczych w chorobie niedokrwiennej serca.

Miażdżyca tętnic (AS) jest przewlekłą chorobą tętnic typu elastycznego i mięśniowo-sprężystego, charakteryzującą się odkładaniem w błonie wewnętrznej atropogennych lipoprotein zawierających apoproteinę B, a następnie proliferacją tkanki łącznej i tworzeniem się blaszek włóknistych.

Etiologia. Możliwość rozwoju AS i szybkość jej postępu zależy od obecności czynników ryzyka (RF). Im więcej czynników ryzyka, tym większe prawdopodobieństwo wczesnego rozwoju AS. Główne FR:

1. wiek i płeć (mężczyźni powyżej 45 lat, kobiety powyżej 55 lat lub mające przedwczesną menopauzę);

2. dziedziczne predyspozycje;

4. nadciśnienie tętnicze (AH);

6. cukrzyca.

Ponadto ważne są hipodynamia, otyłość, niedoczynność tarczycy i inne choroby. Ale nie są akceptowane, aby przypisywać je głównej FR, ponieważ wpływ tych chorób na rozwój AS związany jest ze zmianami metabolizmu lipidów i / lub stanu funkcjonalnego śródbłonka.

Patogeneza. Możliwość rozwoju AS zależy od interakcji wielu mechanizmów, z których najbardziej znaczącymi są zaburzenia metabolizmu lipidów (dyslipidemia), stan ściany naczyń (głównie śródbłonka), a także aktywność funkcjonalna makrofagów, płytek krwi i niektórych innych komórek.

Metabolizm cholesterolu. Główna ilość cholesterolu (cholesterolu) jest syntetyzowana w wątrobie. Trójglicerydy (TG) są syntetyzowane w wątrobie i ścianie jelita. We krwi cholesterol i trójglicerydy krążą jako lipoproteiny. Lipoproteiny zgodnie z rozmiarem i gęstością są podzielone na 5 głównych klas.

1. Chylomikrony (XM) - największy; przenosić TG i niewielką ilość cholesterolu ze ściany jelita do krwi.

2. Lipoproteiny o bardzo niskiej gęstości (VLDL) - cholesterol syntetyzowany w wątrobie jest przenoszony do krwi.

3. Lipoproteiny o średniej gęstości (LAPP) - są syntetyzowane z VLDL pod wpływem lipazy śródbłonkowej lipazy białkowej.

4. Lipoproteiny o niskiej gęstości (LDL) - są syntetyzowane z LPPP pod wpływem lipazy lipoproteinowej w wątrobie. Najbardziej aterogenny.

5. Lipoproteiny o wysokiej gęstości (HDL) - są syntetyzowane z LDL w wątrobie. Przeciwmiażdżycowy (odwrotny transport cholesterolu z tkanek). Zapobiegają peroksydacji lipidów (przeciwutleniacz).

Potencjał aterogenny krwi zależy od związku HDL z innymi klasami lipoprotein. NA. Klimow zaproponował zastosowanie współczynnika aterogennego (KA). Normalne wartości nie przekraczają 3.

KA = (cholesterol całkowity - cholesterol HDL): cholesterol HDL

Cholesterol we krwi i trójglicerydy

WskaźnikiNormaPoziom granicyPodwyższony poziom
Cholesterol6,2 mmol / l
Trójglicerydy400 mg / dl
4,52 mmol / l

1.2 Klasyfikacja hiperlipoproteinemii (HFP)

Rodzaje HFR i występowanie w nich AS (D.S. Fredrichson)

TypCholesterol w osoczuCholesterol LDLTrójglicerydy w osoczuNadmiar lipoproteinMiażdżyca
ja> N£ N> NXMNie występuje
IIa³ N> NN.LDLWyrażone
IIb> N> N> NLDL i VLDLWyraźny, powstaje wcześnie
III> N£ N> NResztki, KhM, LPPPWyraźny, powstaje wcześnie
IV³ NN.> NVLDLCzęsto u dorosłych
V.> NN.> NXM i VLDLMoże u dorosłych

1.3 Morfologia blaszki miażdżycowej

Niepowikłana blaszka miażdżycowa ma oponę składającą się z elementów tkanki łącznej, komórek mięśni gładkich pokrytych śródbłonkiem. CS i jego estry, a także komórki piankowate (makrofagi) są zawarte w środku płytki („rdzeń lipidowy”). Stopniowo wapń osadza się w płytkach..

Stan płytki nie jest stabilny. Możliwe są łzy i owrzodzenia opony, krwotoki w płytce nazębnej. Zmiany te prowadzą do zaostrzenia chorób spowodowanych miażdżycą (choroba niedokrwienna serca, mózg).

1.4 Obraz kliniczny

Jest to określone przez lokalizację zmian morfologicznych. Bardzo rzadko zmiany stwierdza się w tętnicy płucnej. Najczęściej dotknięte tętnice to:

- mózgowy (niedokrwienna choroba mózgu);

- nerkowe (nadciśnienie naczyniowo-nerkowe);

- kończyny dolne (miażdżyca obliteranów);

- aorta (zespół Lerisha).

Objawy kliniczne mogą być spowodowane:

1. skurcz tętnic;

2. zakrzepica tętnic w obszarze niestabilnej płytki nazębnej;

3. zwężenie światła tętnicy z przewlekłą niewydolnością perfuzji.

W rzadkich przypadkach (częściej z dziedziczną HFD) lipidy są osadzane:

- w obszarze ścięgna Achillesa (ksantomy ścięgna);

- wokół oczu (ksantelaza);

- w rogówce (pierścień starczy, łuk lipidowy rogówki).

Fala podobna do okresów zaostrzeń (destabilizacja płytki), która objawia się wzrostem odpowiednich objawów klinicznych.

Powikłania:

1) choroba zakrzepowo-zatorowa (tworzenie się skrzepów krwi w obszarze zmienionych tętnic i zatorowości w miejscach zwężenia tętnic z powodu turbulentnego przepływu krwi);

2) tworzenie tętniaków;

3) powstawanie niewydolności zastawki aortalnej (rozszerzenie aorty wstępującej i pierścienia zastawki aortalnej).

1.5 Dodatkowe metody diagnostyczne

1. Lipidogram: Wykryto HFR. Normalne spektrum lipidów nie wyklucza obecności AS.

2. RTG klatki piersiowej (tętniak aorty).

3. Dopplerografia ultrasonograficzna (ultrasonografia dopplerowska): wizualizacja zmian w dużych i średnich tętnicach.

1.6 Nowoczesne zasady leczenia

Celem jest korekcja zaburzeń metabolizmu lipidów.

1. Metody nielekowe:

- zwiększona aktywność fizyczna;

- utrata masy ciała;

- normalizacja cukru we krwi (z cukrzycą).

2. Korekta narkotykowa. Leczenie powinno być aktywne przez całe życie. Obecnie stosowane leki z 5 grup:

- statyny (najczęściej stosowana, sprawdzona skuteczność kliniczna);

- kwas nikotynowy (stosowanie jest ograniczone przez działania niepożądane);

- enterosorbenty (niezbyt szeroko stosowane);

- przeciwutleniacze (nie udowodniono skuteczności).

W ciężkich lekach krwotocznych jednoczesne stosowanie leków z różnych grup.

3. Metody pozaustrojowe (plazmafereza, immunosorpcja) - rzadko.

4. Leczenie chirurgiczne (bardzo rzadko):

- częściowe przetoczenie jelita krętego (w połączeniu z otyłością);

- przeszczep wątroby (homozygotyczna hipercholesterolemia).

2. CHOROBA SERCA (CHD)

Choroba wieńcowa (Morbus Cordis Ischaemicus) - choroba spowodowana niedopasowaniem zapotrzebowania na tlen mięśnia sercowego i jego dostarczenia, charakteryzująca się zwężeniem światła tętnic wieńcowych serca.

Etiologia:

1) miażdżycowe zwężenie naczyń krwionośnych;

2) względna niewydolność krążenia wieńcowego (kardiomiopatia przerostowa);

3) tworzenie agregatów płytek krwi w naczyniach wieńcowych;

4) skurcz naczyń wieńcowych (nierównowaga między środkami zwężającymi naczynia krwionośne i rozszerzającymi naczynia krwionośne).

W genezie choroby ważne jest niedokrwienie mięśnia sercowego, którego nasilenie determinuje obraz kliniczny choroby.

Czynniki ryzyka:

1) wiek i płeć;

2) hiper- i dyslipimidemia (dziedzicznie ustalona i nabyta);

3) nadciśnienie tętnicze;

4) bezczynność (trening fizyczny);

5) nadwaga;

6) częste przeciążenie psycho-emocjonalne;

8) zaburzenia endokrynologiczne (głównie cukrzyca).

2.2 Kliniczne formy choroby niedokrwiennej serca

CHD obejmuje kilka chorób, które różnią się znacznie objawami klinicznymi. Wyróżnia się następujące formy kliniczne:

2) zawał mięśnia sercowego (MI);

3) kardioskleroza po zawale;

4) niewydolność serca (HF);

5) zaburzenia rytmu serca;

6) nagła śmierć sercowa.

Dławica piersiowa (dławica piersiowa) - forma choroby wieńcowej serca, charakteryzująca się atakami typowego bólu śródnaczyniowego (dławicowego) z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego.

Cechy zespołu bólowego:

1. ból za mostkiem;

2. napadowy występuje, gdy:

- obfite spożycie żywności;

3. ma charakter ściskający, naciskający lub palący;

4. znika w ciągu 1-2 minut po zażyciu nitrogliceryny lub zaprzestaniu aktywności fizycznej;

5. Czas trwania do 15 minut;

6. promieniowanie częściej w lewej ręce na wewnętrznej powierzchni, w ramieniu i szyi, pod lewym łopatką.

1. Stabilna dławica piersiowa.

2. Niestabilna dławica piersiowa.

3. Nietypowa dławica piersiowa.

4. Cechy niektórych postaci dusznicy bolesnej. (wariant dławicy Prinzmetala, zespół X, bezobjawowe niedokrwienie mięśnia sercowego).

Klasyfikacja stabilnej dławicy piersiowej (Canadian Society of Cardiology, 1976)

Klasa funkcjonalna (FC)Kryteria
KlinicznyTolerancja obciążenia z ergometrem rowerowym
jaNormalna aktywność fizyczna nie powoduje ataku dusznicy bolesnej. Ból powstaje pod obciążeniami znacznie większymi niż normalnie> 600 kg / min
IIŁatwe ograniczenie aktywności fizycznej. Ból pojawia się podczas szybkiego marszu, szybkiego wchodzenia po schodach, po jedzeniu, stresu emocjonalnego, na zimno, pod wiatr450 - 600 kg / min
IIIZnaczące ograniczenie normalnej aktywności fizycznej. Ból pojawia się podczas chodzenia po poziomym podłożu w normalnym tempie lub wchodzenia po 1 schodach normalnymi schodami150 - 300 kg / min
IVNiemożność jakiejkolwiek aktywności fizycznej bez dyskomfortu Możliwe wystąpienie ataków w spoczynku

Data dodania: 31.03.2015; Wyświetlenia: 3366; naruszenie praw autorskich?

Twoja opinia jest dla nas ważna! Czy opublikowany materiał był pomocny? Tak | Nie

IHD (choroba niedokrwienna serca) - niedostateczne ukrwienie serca.

Choroba wieńcowa (CHD) jest najczęstszą przyczyną śmierci w krajach rozwiniętych. Rosja nie jest wyjątkiem. Przyczyną IHD jest miażdżyca naczyń wieńcowych, to znaczy częściowe lub całkowite zablokowanie jednej lub więcej tętnic wieńcowych (tętnic zaopatrujących serce w krew) płytkami miażdżycowymi. Jednak IHD i miażdżyca naczyń wieńcowych nie są synonimami. W celu zdiagnozowania choroby niedokrwiennej serca konieczne jest udowodnienie obecności niedokrwienia mięśnia sercowego za pomocą funkcjonalnych metod diagnostycznych.

Często diagnoza choroby niedokrwiennej serca jest nieuzasadniona, szczególnie w starszym wieku. IHD i starość również nie są synonimami.

Istnieje kilka postaci choroby niedokrwiennej serca. Poniżej rozważymy najczęstsze z nich - dusznicę bolesną, niestabilną dusznicę bolesną, zawał mięśnia sercowego. Inne formy choroby niedokrwiennej serca obejmują kardiomiopatię niedokrwienną, bezbolesne niedokrwienie mięśnia sercowego, dławicę piersiową mikrokrążenia (zespół serca X).

Czynniki ryzyka IHD

Czynniki ryzyka CHD są takie same jak w przypadku miażdżycy. Należą do nich nadciśnienie tętnicze (trwały wzrost ciśnienia krwi powyżej 140/90), cukrzyca, palenie tytoniu, dziedziczenie (zawał mięśnia sercowego lub nagła śmierć jednego lub obojga rodziców w wieku poniżej 55 lat), siedzący tryb życia, otyłość, nadmierny poziom cholesterolu we krwi. Najważniejszą częścią zapobiegania i leczenia CHD jest wpływ na czynniki ryzyka..

Objawy

Głównym objawem niedokrwienia mięśnia sercowego jest ból w klatce piersiowej. Nasilenie bólu może być różne - od łagodnego dyskomfortu, uczucia ucisku, pieczenia w klatce piersiowej do silnego bólu z zawałem mięśnia sercowego. Ból lub dyskomfort najczęściej występuje za mostkiem, pośrodku klatki piersiowej, wewnątrz niego. Ból często daje lewą rękę, pod łopatką lub w dół w rejon splotu słonecznego. Żuchwa i ramię mogą boleć. W typowym przypadku atak dusznicy bolesnej spowodowany jest stresem fizycznym (rzadziej emocjonalnym), zimnym, obfitym jedzeniem - wszystko to powoduje zwiększenie czynności serca. Ból jest przejawem tego, że mięsień sercowy nie ma wystarczającej ilości tlenu: przepływ krwi zapewniony przez zwężoną tętnicę wieńcową staje się niewystarczający podczas ćwiczeń.

W typowych przypadkach atak jest eliminowany (zatrzymany) w spoczynku samodzielnie lub po zażyciu nitrogliceryny (lub innych szybko działających azotanów - w postaci tabletek pod językiem lub aerozolu). Należy pamiętać, że nitrogliceryna może powodować bóle głowy i obniżać ciśnienie krwi - są to bezpośrednie przejawy jej działania. Na własną rękę nie należy przyjmować więcej niż dwóch tabletek nitrogliceryny: jest to obarczone powikłaniami.

Skargi mogą być również nieobecne (jest to tak zwane bezbolesne niedokrwienie mięśnia sercowego), czasem pierwszą manifestacją IHD jest zawał mięśnia sercowego lub nagła śmierć. W związku z tym każdy, kto ma czynniki ryzyka miażdżycy i zamierza podjąć wychowanie fizyczne, powinien przejść test wysiłkowy (patrz poniżej), aby upewnić się, że niedokrwienie mięśnia sercowego nie wystąpi podczas ćwiczeń.

Nieprawidłowe działanie serca (dodatkowe skurcze) same w sobie nie są oznaką choroby wieńcowej. Przyczyna dodatnich skurczów najczęściej pozostaje niejasna, a samo leczenie dodatkowymi skurczami nie wymaga. Niemniej jednak u pacjentów z chorobą wieńcową często podczas wysiłku fizycznego znajduje się extrasystole: jeśli przeprowadzisz test wysiłkowy i upewnisz się, że extrasystole znika podczas ćwiczeń, oznacza to jego łagodny charakter, że nie zagraża życiu.

Skargi z kardiomiopatią niedokrwienną są charakterystyczne dla niewydolności serca innego pochodzenia. Przede wszystkim jest to duszność, to znaczy uczucie braku powietrza podczas ćwiczeń, aw ciężkich przypadkach w spoczynku.

Dławica piersiowa

Dławica piersiowa jest również nazywana stabilną dusznicą bolesną. Dławica piersiowa jest uważana za stabilną, jeśli jej nasilenie pozostaje stałe przez kilka tygodni. Nasilenie stabilnej dusznicy bolesnej może się nieco różnić w zależności od poziomu aktywności pacjenta, od temperatury otoczenia..

Pierwsze wystąpienie nazywa się dusznicą bolesną, która miała miejsce kilka tygodni temu. Jest to granica między stabilną a niestabilną dusznicą bolesną.

Nasilenie dusznicy bolesnej charakteryzuje jej klasę funkcjonalną: od pierwszej (najlżejszej), kiedy napady występują tylko na tle wykonywania ciężkiej pracy fizycznej, do czwartej, najcięższej (napady z niewielkim wysiłkiem fizycznym, a nawet w spoczynku).

Diagnostyka

Sam elektrokardiogram (lub echokardiografia) NIE jest metodą diagnostyczną w przypadku choroby niedokrwiennej serca. Czasami jednak te metody pozwalają zdiagnozować lub wykryć chorobę wieńcową, na przykład jeśli możesz wykryć oznaki zawału mięśnia sercowego lub wykonasz je na tle bólu w klatce piersiowej.

Ponadto monitorowanie metodą Holtera (monitorowanie EKG) nie służy jako metoda diagnostyczna choroby niedokrwiennej serca, chociaż metoda ta jest nieuzasadniona w tym celu. Depresja odcinka ST, która jest wykrywana przez monitorowanie EKG metodą Holtera, jest często niespecyficzna (to znaczy, że jest fałszywa), szczególnie u kobiet. Monitorowanie Holtera ujawnia tylko

Główną metodą diagnozy choroby wieńcowej są testy warunków skrajnych. Główne rodzaje testów wysiłkowych: testy EKG z aktywnością fizyczną i echokardiografią wysiłkową, to znaczy przeprowadzanie echokardiografii podczas ćwiczeń (lub bezpośrednio po ich zakończeniu) lub na tle wprowadzenia leków zwiększających czynność serca (na przykład dobutamina). Scyntygrafia mięśnia sercowego (badanie izotopowe serca z obciążeniem) w Rosji jest wykonywana tylko w kilku ośrodkach i jest praktycznie niedostępna.

Na podstawie wyników testów wysiłkowych podejmuje się decyzję, czy skierować pacjenta na angiografię wieńcową. Prawie nigdy nie trzeba rozpoczynać badania od angiografii wieńcowej. Jest to najlepsza metoda do wizualizacji (rozważania) zmian w tętnicach wieńcowych (blaszki miażdżycowe), ale do oceny ich znaczenia funkcjonalnego (czy powodują niedokrwienie mięśnia sercowego, czy nie) angiografia wieńcowa często nie może.

Leczenie

Istnieją trzy główne opcje leczenia dusznicy bolesnej: leki, stentowanie wieńcowe (angioplastyka z umieszczeniem stentu) i pomostowanie tętnicy wieńcowej. W każdym razie leczenie zaczyna się od aktywnego wpływu na czynniki ryzyka: dietę o niskim poziomie cholesterolu, rzucenie palenia, normalizację ciśnienia krwi itp..

Każdy pacjent, u którego zdiagnozowano chorobę niedokrwienną serca, powinien przyjmować co najmniej trzy leki bez przeciwwskazań: beta-adrenolityk (na przykład metoprolol, bisoprolol, nadolol), lek przeciwpłytkowy (najczęściej aspiryna) i statyna (na przykład atorwastatyna, rosuwastatyna).

Należy pamiętać, że ani stentowanie wieńcowe, ani tętnica wieńcowa nie omija przeszczepów jako całości, nie wydłuża życia. Są tylko wybrane grupy pacjentów, dla których nie jest to prawdą. Tak więc operacja obejścia wydłuża życie pacjentów z wieloma zmianami naczyniowymi w połączeniu z cukrzycą, ze znacznie zmniejszoną ogólną funkcją kurczliwości serca, z uszkodzeniem bliższych (początkowych) części lewej tętnicy wieńcowej.

Stentowanie ze stabilną dusznicą bolesną ma również ograniczony zestaw istotnych wskazań i ogólnie służy poprawie jakości życia (to znaczy eliminacji objawów), a nie jego trwania. Należy pamiętać, że chociaż stentowana tętnica wygląda normalnie na obrazach, w rzeczywistości tak nie jest. Stenty (spłaszczone metalowe sprężyny) są podatne na zakrzepicę i inne powikłania. Dlatego po długim stentowaniu należy wziąć nie tylko aspirynę, ale także inny lek przeciwpłytkowy - klopidogrel, a to z kolei zwiększa ryzyko krwawienia.

W każdym razie decyzja o metodzie leczenia musi być podjęta przez lekarza prowadzącego, terapeuty lub kardiologa, a nie przez angiografa, a nie przez kardiochirurga - tych, którzy wykonują stentowanie lub operację pomostowania.

Niestabilna dławica piersiowa i zawał mięśnia sercowego

Te dwa zagrażające życiu warunki są spowodowane faktem, że w pewnym momencie blaszka miażdżycowa w tętnicy wieńcowej staje się niestabilna (jej błona jest złamana, owrzodzi). Niestabilna dławica piersiowa i zawał mięśnia sercowego tworzą tak zwany ostry zespół wieńcowy, który wymaga natychmiastowej hospitalizacji. W prawie połowie przypadków ostry zespół wieńcowy nie jest poprzedzony dławicą piersiową, to znaczy rozwija się na tle widocznego zdrowia.

Objawy

Najczęściej ostry zespół wieńcowy objawia się silnym nieznośnym bólem w klatce piersiowej (za mostkiem lub niżej - w splotu słonecznym, „pod łyżką”).

Diagnoza i leczenie

Nowoczesna strategia leczenia takich pacjentów polega na natychmiastowym dostarczeniu do szpitala, gdzie możliwe jest wykonanie awaryjnego stentowania tętnicy wieńcowej, w której nastąpiła katastrofa. Musimy działać natychmiast: około połowa osób, które umierają z powodu zawału mięśnia sercowego, umiera w ciągu pierwszej godziny po pojawieniu się pierwszych objawów.

Niestabilna dławica piersiowa różni się od zawału mięśnia sercowego odwracalnością uszkodzenia mięśnia sercowego: w przypadku zawału serca część mięśnia sercowego zaopatrzona w krew z dotkniętej tętnicy umiera i zostaje zastąpiona tkanką bliznowatą, ale nie występuje to w przypadku niestabilnej dusznicy bolesnej.

W przypadku zawału mięśnia sercowego występują charakterystyczne zmiany w elektrokardiogramie, wzrost, a następnie spadek poziomu kilku białek - markerów martwicy mięśnia sercowego, upośledzona kurczliwość kilku segmentów lewej komory zgodnie z echokardiografią.

W przypadku przedniego zawału mięśnia sercowego charakterystyczne są jego powikłania, dla dolnego - własne. Tak więc przy przednim zawale mięśnia sercowego wstrząs kardiogenny, zapalenie osierdzia (tak zwane epistenokardiczne zapalenie osierdzia), pęknięcie lewej komory, fałszywe i prawdziwe tętniaki lewej komory, dynamiczna niedrożność lewej komory, blokada bloku lewej gałęzi pęczka są znacznie częstsze. Przemijające zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, niewydolność mitralna, pęknięcie przegrody międzykomorowej, uszkodzenie prawej komory są charakterystyczne dla dolnego ataku serca.

Po okresie hospitalizacji przeprowadzana jest rehabilitacja: opracowano reżim aktywności fizycznej, przepisuje się leki do ciągłego stosowania. Wszyscy, którzy cierpieli na zawał mięśnia sercowego, powinni stale przyjmować co najmniej cztery leki bez przeciwwskazań: beta-adrenolityki (na przykład metoprolol, bisoprolol, nadolol), leki przeciwpłytkowe (najczęściej aspiryna), statyna (na przykład atorwastatyna, rosuwastatyna) i inhibitor ACE ( enalapryl, lizynopryl i inne). Przed wypisaniem ze szpitala lub bezpośrednio po nim konieczne jest przeprowadzenie testu wysiłkowego (najlepiej echokardiografii wysiłkowej) i podjęcie decyzji o stosowności angiografii wieńcowej.

Choroba wieńcowa (CHD)

Choroba wieńcowa (CHD) to niedopasowanie przepływu wieńcowego do zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen, prowadzące do niedokrwienia mięśnia sercowego i rozwoju miażdżycy. IHD może występować w postaci dwóch głównych postaci: dusznicy bolesnej i zawału mięśnia sercowego.

Etiologia

Głównym czynnikiem etiologicznym choroby wieńcowej jest miażdżyca naczyń wieńcowych.

Czynnikami ryzyka rozwoju choroby wieńcowej są hiperlipidemia, nadciśnienie tętnicze, palenie tytoniu, brak aktywności fizycznej, nadwaga, zaburzenia metaboliczne (cukrzyca), predyspozycje genetyczne.

Dławica piersiowa

- Jest to zespół kliniczny, objawiający się uczuciem ucisku lub bólu w klatce piersiowej o charakterze ściskającym lub uciskającym, który najczęściej zlokalizowany jest za mostkiem i może promieniować na lewe ramię, szyję, żuchwę. Dławica piersiowa może występować nie tylko jako objaw IHD, ale także ze zwężeniem aorty, kardiomiopatią przerostową, ciężkim nadciśnieniem tętniczym z ciężkim przerostem lewej komory

Klasyfikacja

1) pierwsza dławica piersiowa - trwająca krócej niż 1 miesiąc. Polimorfizm przepływu jest charakterystyczny. Pierwsza powstająca dławica piersiowa może zniknąć, przejść w stabilną dusznicę bolesną lub szybko postępować;

2) stabilna dławica piersiowa - choroba ma ponad 1 miesiąc. Charakteryzuje się występowaniem typowych ataków dławicowych.

Istnieją 4 klasy funkcjonalne stabilnej dusznicy bolesnej.

Klasa funkcjonalna I: normalna aktywność fizyczna nie powoduje ataków dusznicy bolesnej. Występują tylko przy nadmiernym obciążeniu, wykonywanym przez długi czas i w szybkim tempie (utajona dławica piersiowa). Badanie określa wysoką tolerancję na znormalizowany test ergometryczny roweru.

Klasa funkcjonalna II: niewielkie ograniczenie normalnej aktywności fizycznej. Ataki dusznicy bolesnej występują w średnim tempie chodzenia (kroki 1 minuty) w płaskim miejscu w odległości ponad 500 m, podczas wchodzenia po schodach powyżej jednego piętra

Klasa funkcjonalna III: wyraźne ograniczenie normalnej aktywności fizycznej. Ataki występują podczas chodzenia przeciętnym tempem w płaskim miejscu w odległości m, podczas wchodzenia po schodach na jedno piętro.

Klasa funkcjonalna IV: wyraźne jest ograniczenie aktywności fizycznej. Dławica piersiowa występuje podczas chodzenia po poziomym podłożu w odległości mniejszej niż 100 m oraz w przypadkach minimalnego stresu domowego i emocjonalnego. Ataki gniewu występują w spoczynku.

Klinika

Głównym objawem dusznicy bolesnej jest typowy atak bólu związany ze wzrostem zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen na tle niskiej możliwości jego dostarczenia. Najczęściej poród ogranicza się do zwężenia światła tętnic wieńcowych blaszkami miażdżycowymi lub przedłużonego skurczu tętnic. Kiedy pojawia się dusznica bolesna, bóle ściskające, ściskające lub palące za mostkiem lub w okolicy serca po lewej stronie mostka, wynikające z wysiłku fizycznego lub stresu emocjonalnego, trwające od do kopalni i zanikające wraz ze spadkiem obciążenia lub jego ustaniem. Często bóle te promieniują w lewą rękę do małego palca, lewego łopatki, dolnej szczęki po lewej lub lewej połowie szyi. Po zażyciu nitrogliceryny ból ustaje.

Odbiór nitrogliceryny jest skuteczny w zapobieganiu atakowi dławicy piersiowej. Po przyjęciu tolerancja ćwiczeń wzrasta o min.

Wystąpienie ataku dusznicy bolesnej zależy również od warunków meteorologicznych i pory dnia. Dławica piersiowa często występuje podczas wysiłku fizycznego (chodzenia) rano i przy zimnej wietrznej pogodzie.

W nietypowym przebiegu pacjent może skarżyć się na duszność lub uduszenie, zgagę lub ataki osłabienia lewej ręki, które, pod warunkiem skuteczności nitrogliceryny, należy uznać za odpowiednik dusznicy bolesnej.

Postępująca (niestabilna) dławica piersiowa tworzy się częściej na stabilnym tle. Przejawia się to w typowych atakach bólowych o rosnącej częstotliwości, czasie trwania i intensywności, z wyraźnym zmniejszeniem tolerancji na wysiłek fizyczny, a także ze wzrostem obszaru lokalizacji bólu, sposobów ich napromieniowania, zmniejszeniem efektu przyjmowania nitrogliceryny. Powodem postępu z reguły jest gwałtownie rosnące zwężenie światła naczynia uszkodzenie płytki nazębnej lub zakrzepica.

Spontaniczna dławica piersiowa (dławica Prinzmetala) objawia się atakami bólu dławicowego, które występują bez widocznego związku z czynnikami prowokującymi, prowadząc do wzrostu zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen.

U większości pacjentów w tej postaci ataki dusznicy bolesnej występują o ściśle określonej porze dnia, często w nocy lub w czasie przebudzenia. Taki atak bólu składa się z serii epizodów bólu (), naprzemiennie z bezbolesnymi przerwami. Przyczyną rozwoju dławicy Prinzmetala jest skurcz dużych, często podsierdziowych tętnic. Często tej formie dusznicy bolesnej towarzyszą różne zaburzenia rytmu serca..

Powikłania

Przy typowym przebiegu dusznicy bolesnej nie występują komplikacje.

Diagnostyka

Wiodącą metodą diagnozowania dusznicy bolesnej jest EKG. Jednak w przypadku choroby wieńcowej nie obserwuje się patognomonicznej zmiany EKG, a jej obecność można wykryć poprzez charakterystyczne (obniżenie odcinka ST wskazujące na niedokrwienie mięśnia sercowego, prawdopodobnie w połączeniu z falą wieńcową T) podczas ataku i ich szybkie zanikanie.

Aby wykryć objawy dławicy piersiowej, stosuje się testy wysiłkowe, głównie ergometrię rowerową. Wskazania do ergometrii rowerowej to:

1) nietypowy zespół bólowy;

2) brak zmian w EKG z podejrzeniem choroby wieńcowej;

3) Zmiany EKG nie charakterystyczne dla niedokrwienia mięśnia sercowego u osób w średnim wieku i starszych, a także u młodych mężczyzn ze wstępną diagnozą choroby wieńcowej.

Testy wysiłkowe są przeciwwskazane w:

1) ostry zawał mięśnia sercowego;

2) częste ataki dławicy piersiowej napięcia i odpoczynku;

4) niekorzystne prognostycznie zaburzenia rytmu i przewodzenia;

6) ciężkie postacie nadciśnienia tętniczego;

7) ostre choroby zakaźne.

Próbka jest uważana za pozytywną, jeśli w momencie załadowania zwróci uwagę:

1) wystąpienie ataku dusznicy bolesnej;

2) pojawienie się poważnej duszności, uduszenie;

3) obniżenie ciśnienia krwi;

4) zmniejszenie odcinka ST o 1 mm lub więcej;

5) Wzrost segmentu ST o 1 mm lub więcej.

Ponadto w celu rozpoznania choroby niedokrwiennej serca przeprowadzane są różne badania medyczne z użyciem dipirydamolu, ergometru itp..

Dzięki fluoroskopii można wykryć objawy miażdżycy aorty.

Dzięki badaniu biochemicznemu hiperlipidemia może być wykryta jako czynnik ryzyka rozwoju choroby. Zmiany nie są specyficzne i nie są związane z chorobą podstawową..

Leczenie

Leczenie dusznicy bolesnej powinno rozpocząć się od małej pojedynczej dawki tabletkowanych form azotanów (w przypadku triazotanów z mg, w przypadku diazotanów z, w przypadku monoazotanów z mg), z dalszym stopniowym zwiększaniem aż do uzyskania efektu klinicznego.

Przyjmowanie azotanów może prowadzić do działań niepożądanych: pękający ból głowy, zawroty głowy, zapaść ortostatyczna. Skutki uboczne przedłużonych azotanów można zmniejszyć, przyjmując jednocześnie aspirynę lub paracetamol..

Azotany, które są obwodowymi środkami rozszerzającymi naczynia krwionośne, przyczyniają się do odkładania krwi w układzie żylnym, zmniejszają powrót żylny do serca (wstępne obciążenie mięśnia sercowego), dlatego zmniejszają obciążenie następcze, zapobiegają skurczowi i łagodzą skurcz w tętnicach normalnych i miażdżycowych.

W leczeniu pacjentów z dusznicą bolesną szeroko stosuje się nieselektywne β-blokery (propranolol, oksprenolol).

Propranolol podaje się dorosłym dożylnie w ml 0,1% roztworu doustnie raz dziennie, początkowa dawka wynosi 20 mg, pojedyncza dawka to mg, a maksymalne dzienne spożycie wynosi 320 mg. Wielość aplikacji - raz dziennie.

Oxprenolol stosuje się doustnie w dławicy piersiowej w dawce 20 mg 3 razy dziennie (do 80 mg 2 razy dziennie), maksymalna dawka dobowa wynosi 160 mg.

W przypadku stosowania środków blokujących receptory β-adrenergiczne leczenie należy rozpocząć od małych dawek, a przy dobrej tolerancji leków stopniowo zwiększać ich dawkę. Wycofanie leku powinno odbywać się stopniowo w ciągu dni, aby zapobiec wystąpieniu zespołu odstawienia.

β-adrenolityki są przeciwwskazane w przypadku nadwrażliwości, niewyrównanej niewydolności serca, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, astmy oskrzelowej, ciężkiej bradykardii, wstrząsu kardiogennego, przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, cukrzycy, zaburzeń czynności wątroby i nerek, zatarcia chorób naczyniowych, ciąży.

Ponadto w przypadku dławicy piersiowej stosuje się antagonistów wapnia (blokery kanału wapniowego), które zmniejszają zapotrzebowanie na tlen mięśnia sercowego, zmniejszają jego kurczliwość, a także zmniejszają obciążenie następcze z powodu rozszerzenia tętnic i obniżenia ciśnienia krwi. Ponadto antagoniści wapnia powodują rozszerzenie naczyń wieńcowych i są lekami z wyboru na skurcz tętnic wieńcowych. Ta grupa obejmuje różne leki..

Preparaty werapamilu mają zdolność hamowania układu przewodzenia mięśnia sercowego i jego kurczliwości oraz negatywne działanie chronotropowe, dlatego są stosowane u pacjentów z dusznicą bolesną z tendencją do różnych zaburzeń rytmu i nadciśnienia.

Werapamil jest przepisywany doustnie podczas posiłków lub po posiłku z 3 mg wody dziennie w 3 dawkach podzielonych

Preparaty nifedypiny działają głównie na napięcie naczyniowe, dlatego stosuje się je głównie u pacjentów z dusznicą bolesną w połączeniu z nadciśnieniem tętniczym. Wszyscy antagoniści wapnia są lekami z wyboru na dusznicę bolesną z powodu przedłużonego skurczu naczyń. Preparaty nifedypiny można przyjmować podjęzykowo.

Nifedypina jest podawana doustnie z niewielką ilością wody, tabletki 3 razy dziennie. W przypadku dławicy Prinzmetala: 2 tabletki raz na dobę w odstępie co najmniej 2 godzin, zwykle stosowana dawka dobowa wynosi 80 mg, maksymalna to 120 mg.

Pacjenci z dusznicą bolesną bez przeciwwskazań powinni otrzymywać 1/4 tabletki aspiryny dziennie (0,125 mg dziennie).

Przy ciężkim metabolizmie lipidów stosuje się przeciwutleniacze (octan tokoferolu, aevit itp.), Statyny..

Zasady leczenia dusznicy bolesnej w zależności od klasy czynnościowej:

W przypadku FC I leczenie farmakologiczne zwykle nie jest przeprowadzane, zalecana jest racjonalna dieta, codzienny tryb życia jest znormalizowany, w razie potrzeby zalecana jest dieta niskokaloryczna w celu zmniejszenia nadwagi, a czynniki ryzyka są wykluczone, jeśli to możliwe. Aby zapobiec przyjmowaniu małych dawek aspiryny (mg na dzień). Rzadkie ataki dusznicy bolesnej są zatrzymywane przez przyjmowanie nitrogliceryny pod język lub stosowanie azotanów w postaci sprayu.

W przypadku FC II pacjentom przepisuje się dodatkowe leczenie azotanami o przedłużonym działaniu, β-blokerami lub antagonistami wapnia.

Do FC III dodaje się jeden z nieużywanych leków przeciw dusznicy bolesnej. Na przykład leczenie przeprowadza się lekiem z grupy azotanów w połączeniu z β-blokerem lub antagonistą wapnia.

U pacjentów z FC IV zwykle stosuje się 3 leki: przedłużanie azotanu, β-bloker i bloker kanału wapniowego. Wraz z nieskutecznością terapii farmakologicznej problem leczenia chirurgicznego zostaje rozwiązany. Rewaskularyzacja mięśnia sercowego jest możliwa przez pomostowanie tętnic wieńcowych lub przezskórną wewnątrznaczyniową angioplastykę wieńcową.

Wskazania do rewaskularyzacji to:

1) obecność objawów klinicznych choroby, które są nie do przyjęcia dla tego pacjenta z powodu konieczności ograniczenia aktywności fizycznej i zmian stylu życia lub z powodu ograniczeń w przyjmowaniu leków lub ich skutkach ubocznych;

2) wysokie prawdopodobieństwo poprawy rokowania tego pacjenta w przypadku rewaskularyzacji według angiografii wieńcowej.

Zapobieganie

Zapobieganie polega przede wszystkim na walce z istniejącymi czynnikami ryzyka. Ponadto obejmuje zaprzestanie palenia, leczenie nadciśnienia tętniczego. Konieczna jest korekcja nadwagi, zaburzeń metabolicznych, hiperlipidemii, zalecany jest aktywny tryb życia, codzienna gimnastyka i odpowiednia aktywność fizyczna..

Zawał mięśnia sercowego

- Jest to ostra martwica mięśnia sercowego, spowodowana ostrym naruszeniem krążenia wieńcowego, głównie z powodu zakrzepicy jednej z tętnic wieńcowych.

Etiologia

Głównym powodem rozwoju zawału mięśnia sercowego jest z reguły miażdżyca tętnic wieńcowych, powikłana zakrzepicą lub krwotokiem w blaszce miażdżycowej. Zawał mięśnia sercowego może również wystąpić z powodu przedłużonego skurczu tętnic wieńcowych, zatorowości i zakrzepicy spowodowanej procesami zapalnymi w naczyniach, ucisku tętnicy wieńcowej z zewnątrz przez guz lub tętniak aorty.

Czynniki przyczyniające się do rozwoju zawału mięśnia sercowego:

1) anomalie w rozwoju tętnic wieńcowych;

2) niewystarczający rozwój zabezpieczeń między tętnicami wieńcowymi;

3) naruszenie właściwości reologicznych krwi;

4) gwałtowny wzrost zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen;

5) naruszenie w mięśniu sercowym procesów mikrokrążenia.

Patogeneza

Głównym ogniwem w patogenezie zawału mięśnia sercowego jest zaprzestanie dopływu krwi do obszaru mięśnia sercowego. Powoduje to rozwój jej martwicy, której towarzyszy zespół resorpcji-nekrotyczności. Martwica obszaru mięśnia sercowego pomaga zmniejszyć udar i niewielką objętość serca i prowadzi do rozwoju ostrej niewydolności lewej komory w postaci obrzęku.

Klasyfikacja

1. Opcje kliniczne początku ostrego zawału mięśnia sercowego:

1) opcja dławicowa - typowa i bardziej powszechna, charakteryzująca się intensywnym paleniem lub zwężającym bólem za mostkiem, trwa ponad 20 minut, z częstym napromieniowaniem lewego ramienia, obojczyka, szyi, dolnej szczęki, lewego łopatki lub przestrzeni międzyżuchwowej, któremu towarzyszy podniecenie psychoemocjonalne, uczucie strach przed śmiercią i nie jest powstrzymywany przez nitroglicerynę;

2) wariant astmatyczny charakteryzujący duszność lub duszność; częściej obserwowany u pacjentów z nawracającym zawałem mięśnia sercowego, ciężkim nadciśnieniem;

3) opcja gastralgiczna (brzuszna). Choroby częściej występują z lokalizacją ogniska martwicy na dolnej powierzchni, charakteryzującej się bólem w okolicy nadbrzusza, nudnościami, wymiotami, wzdęciami, napięciem mięśni brzucha;

4) wariant arytmiczny zawału mięśnia sercowego, objawiający się napadowymi zaburzeniami rytmu, często częstoskurczem komorowym, migotaniem komór, całkowitym blokiem przedsionkowo-komorowym;

5) wariant mózgowy, objawiający się zaburzeniami neurologicznymi przypominającymi klinikę udaru mózgu (ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia motoryczne i czuciowe);

6) wariant bezobjawowy, objawiający się ogólną słabością, złym samopoczuciem, adynamią. Częściej u osób starszych, diagnozowanych tylko na podstawie danych EKG.

2. Klasyfikacja według wielkości strefy niedokrwiennej:

3. Zgodnie z obecnością powikłań:

4. Według lokalizacji:

3) dolna ściana;

4) tylna ściana;

Klinika

W przebiegu klinicznym typowego zawału mięśnia sercowego wyróżnia się 5 okresów.

1. Okres prodromalny (preinfarction), którego czas trwania wynosi od kilku minut do miesięcy. W większości przypadków okres ten objawia się kliniką niestabilnej dusznicy bolesnej ze wzrostem liczby, czasu trwania i intensywności ataków dusznicy bolesnej. Wielu pacjentów w tym okresie wykazuje przemijające zmiany w EKG, oznaki niestabilności elektrycznej mięśnia sercowego.

2. Ostry okres to moment pojawienia się ogniska martwicy mięśnia sercowego, którego czas trwania wynosi zwykle godziny. W tym okresie powstają kliniczne możliwości wystąpienia zawału mięśnia sercowego.

3. Ostry okres trwa około 10 dni. W tym czasie ostatecznie powstaje ognisko martwicy i rozpoczyna się tworzenie blizny. Występują objawy zespołu martwiczo-resorpcyjnego (gorączka, leukocytoza neutrofilowa i zwiększona ESR). W ostrym okresie obserwuje się wzrost poziomu enzymów używanych w diagnozie zawału serca.

W ostrym okresie możliwe jest wystąpienie wczesnych powikłań po zawale: (zaburzenia rytmu i przewodzenia, wstrząs kardiogenny, astma serca lub obrzęk płuc, ostry tętniak serca, jego pęknięcia, powikłania zakrzepowo-zatorowe).

4. Okres podostry trwa do 8 tygodni od początku bólu gardła i kończy się tworzeniem się blizny.

Objawy zespołu resorpcji-martwicy ustają.

W tym okresie mogą wystąpić powikłania późne po zawale (zespół zakrzepowo-zatorowy, zapalenie płuc, zespół po zawale, przewlekła niewydolność lewej komory serca, początek powstawania przewlekłego tętniaka serca).

5. Okres po zawale trwa do 6 miesięcy, charakteryzujących się ostateczną konsolidacją blizny.

Diagnostyka

Ostry zawał mięśnia sercowego w typowych przypadkach można podejrzewać na podstawie charakterystycznego zespołu bólowego. Diagnozę można potwierdzić na podstawie zmian w EKG..

EKG pozwala ponadto określić lokalizację, głębokość i obszar ogniska martwicy, stadium choroby, zidentyfikować rytm i zaburzenia przewodzenia, zasugerować początek powstawania tętniaka serca.

W dużym ogniskowym zawale serca głównym objawem jest krzywa jednofazowa w ostrym okresie. W ostrym okresie fala R znika i powstaje krzywa QS. Charakterystycznym objawem przezściennego zawału mięśnia sercowego jest pojawienie się patologicznej fali Q przy zachowaniu fali R..

Przy małym ogniskowym zawale mięśnia sercowego w EKG można zauważyć przesunięcie odcinka ST powyżej lub poniżej izoliny i odwrócenie fali T..

Zawał mięśnia sercowego ściany przedniej i wierzchołkowej charakteryzuje się zmianami EKG w odprowadzeniach I, II, aVL ;; do zawału dolnej (przeponowej) powierzchni - w odprowadzeniach II, III, aVF; na zawał serca ściany bocznej - w odprowadzeniach I, aVL,.

Oznaką powstawania tętniaka serca jest zamrożona krzywa jednofazowa - głęboka fala Q i niskie R oraz wzrost odstępu ST. Tętniak serca można również wykryć za pomocą radiografii.

Wzrost poziomu fosfokinazy kreatynowej (CPK) występuje godzinę po ataku serca, a po 24 godzinach zwiększa się.

Specyficzną frakcją dla mięśnia sercowego jest frakcja β.

Aktywność aminotransferazy asparaginianowej (AST) wzrasta z czasem.

Zawartość w surowicy krwi kardiospecyficznego mioglobiny białkowej zaczyna wzrastać po godzinie po wystąpieniu bólu, a po godzinie wzrasta 10 lub więcej razy.

Wczesne markery zawału mięśnia sercowego obejmują wzrost stężenia troponiny we krwi (T).

Leczenie

Leczenie zawału mięśnia sercowego obejmuje złagodzenie bólu gardła, ograniczenie strefy martwicy, leczenie powikłań i przywrócenie przepływu krwi w obszarze niedrożności tętnicy wieńcowej.

Przede wszystkim na etapie przedszpitalnym w celu złagodzenia bólu nitroglicerynę przyjmuje się pod język, który podaje się co minutę przed przybyciem karetki, ale nie więcej niż 4 razy. Ponadto na etapie przedszpitalnym zaleca się żucie tabletki aspiryny.

W warunkach stacjonarnych narkotyczne środki przeciwbólowe stosuje się w celu złagodzenia bólu. Skuteczną metodą znieczulenia są leki przeciwpsychotyczne z kombinacją narkotycznego fentanylu i przeciwpsychotycznego droperidolu.

Stosowanie leków przeciwzakrzepowych i trombolitycznych ma na celu ograniczenie początku zakrzepicy, lizy zakrzepu i zapobieganie powikłaniom zakrzepowo-zatorowym. Leczenie rozpoczyna się tak wcześnie, jak to możliwe, lepiej w ciągu pierwszych 6 godzin od wystąpienia ataku bólu.

Leczenie trombolityczne przeprowadza się u wszystkich pacjentów z podejrzeniem ostrego zawału mięśnia sercowego, jeśli nie ma przeciwwskazań i dostępne są następujące kryteria:

1) ból w klatce piersiowej trwający co najmniej 30 minut, nie zatrzymujący się przez wielokrotne podawanie nitrogliceryny;

2) na EKG, podniesienie odcinka ST o mm i więcej w 2 lub więcej sąsiednich odprowadzeniach klatki piersiowej;

3) pojawienie się blokady jednej z nóg wiązki Jego lub idiowkomorowego rytmu;

4) zdolność do rozpoczęcia leczenia trombolitycznego nie później niż 12 godzin od wystąpienia choroby.

10 000 jednostek heparyny wstrzykuje się dożylnie w 200 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu z dodatkiem 700 000 000 jednostek streptokinazy (streptazy) na godzinę. W kolejnych dniach heparynę podaje się dożylnie lub domięśniowo pod kontrolą VSC (czas krzepnięcia krwi).

Aby stłumić agregację płytek, stosuje się małe dawki aspiryny - 1/4 tabletki dziennie po posiłku. Przeciwwskazania do stosowania leków przeciwzakrzepowych to wrzód trawienny żołądka i dwunastnicy, ciężka choroba nerek, rozlane uszkodzenie wątroby, choroby układu krwiotwórczego, jamista gruźlica płuc, hipowitaminoza C i K.

Aby zmniejszyć obciążenie mięśnia sercowego, poprawić przepływ wieńcowy i krążenie oboczne, stosuje się azotany o przedłużonym działaniu w średnich dawkach (nitrosorbid raz dziennie). Przy przedłużającym się bólu azotany podaje się dożylnie pod kontrolą ciśnienia krwi. W przypadku przedawkowania azotanów dochodzi do niedociśnienia, w leczeniu którego przepisywane są leki blokujące receptory β-adrenergiczne, które zmniejszają częstość akcji serca i kurczliwość mięśnia sercowego, poprawiając w ten sposób metabolizm strefy niedokrwiennej.

Aby zapobiec nawrotowi zawału mięśnia sercowego, długotrwałe stosowanie małych dawek aspiryny w połączeniu ze środkami przeciwdławicowymi, głównie z blokerami receptorów β-adrenergicznych.

W celu zmniejszenia przepływu żylnego do serca stosuje się szybko działające leki moczopędne (na przykład dożylnie furosemid (lasix) mg).

Skuteczną metodą zmniejszenia powrotu żylnego i ciśnienia hydrostatycznego w naczyniach włosowatych płuc, tj. Przyczynach obrzęku płuc, jest zastosowanie bramek obrotowych na biodrach, co przyczynia się do odkładania krwi w kończynach dolnych. W tym celu można zastosować standardowe tonometry o ciśnieniu w mankiecie do mmHg. Sztuka. Po wystąpieniu oczekiwanego efektu ciśnienie w mankietach kołowrotu powinno stopniowo zmniejszać się przez okres min, aby uniknąć nawrotu.

Kiedy pojawiają się objawy obrzęku płuc na tle wysokiego ciśnienia krwi, ganglioblockery pod kontrolą ciśnienia krwi są stosowane w celu zmniejszenia obciążenia serca..

Niedokrwienie serca

Mieszkaniec dzielnicy mieszkalnej „Savelovsky”, „Begovoy”, „Airport”, „Chhoroshevsky”

W tym miesiącu mieszkańcy obszarów „Savelovsky”, „Running”, „Airport”, „Chhoroshevsky”.

Zniżki dla znajomych z sieci społecznościowych!

Ta promocja jest dla naszych przyjaciół na Facebooku, Twitterze, VKontakte, YouTube i Instagram! Jeśli jesteś przyjacielem lub obserwatorem strony kliniki.

Zacharow Stanisław Jurjewicz

Kardiolog, doktor diagnostyki funkcjonalnej

Najwyższa kategoria kwalifikacji, doktor medycyny, członek Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego i Rosyjskiego Towarzystwa Kardiologicznego

Rudko Gali Nikołajewna

Kardiolog, doktor diagnostyki funkcjonalnej

Najwyższa kategoria kwalifikacji, członek Rosyjskiego Towarzystwa Kardiologicznego

„MediaMetrics”, stacja radiowa, program „Online Reception” (czerwiec 2017 r.)

„MediaMetrics”, stacja radiowa, program „Online Reception” (marzec 2017 r.)

Pharmacy, magazyn dla lekarzy, farmaceutów i farmaceutów (sierpień 2015)

Zdrowie mężczyzn Porady ekspertów, blog medyczny (kwiecień 2015 r.)

Choroba wieńcowa lub choroba wieńcowa jest jedną z najczęstszych i najpoważniejszych dolegliwości kardiologicznych, charakteryzującą się nieprzewidywalnością i nasileniem objawów. Ofiarami tej choroby najczęściej stają się mężczyźni w wieku aktywnym - od 45 lat i starszych.

Niepełnosprawność lub nagła śmierć jest bardzo prawdopodobnym skutkiem choroby niedokrwiennej serca. Tylko w naszym kraju rocznie rejestrowanych jest około 700 tysięcy zgonów spowodowanych różnymi formami niedokrwienia. Na świecie śmiertelność z powodu tej choroby wynosi prawie 70%. Dlatego tak ważne jest regularne monitorowanie przez kardiologa!

Badanie krwi na niedokrwienie

Testy na niedokrwienie serca

Rozpoznanie choroby niedokrwiennej serca w MedicCity

Rozwój choroby niedokrwiennej serca jest wywoływany brakiem równowagi między potrzebą dopływu krwi do mięśnia sercowego a rzeczywistym przepływem wieńcowym..

Głównym powodem niedostatecznego dopływu krwi i głodu tlenu w mięśniu sercowym jest zwężenie tętnic wieńcowych z powodu miażdżycy (blaszki miażdżycowe w świetle naczyń krwionośnych), miażdżycy i / lub skurczu.

Proces patologiczny może wpływać na jedną lub kilka tętnic jednocześnie (uszkodzenie wielonaczyniowe). Znaczne zwężenie tętnic wieńcowych utrudnia normalne dostarczanie krwi do włókien mięśnia sercowego i powoduje ból serca.

Bez odpowiedniego leczenia i nadzoru medycznego choroba wieńcowa spowodowana niedoborem tlenu i składników odżywczych może prowadzić do zawału mięśnia sercowego, zatrzymania akcji serca i nagłej śmierci sercowej..

Czynniki przyczyniające się do rozwoju choroby niedokrwiennej serca

Możemy wyróżnić główne przyczyny choroby niedokrwiennej serca:

  • Nadciśnienie tętnicze (zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia niedokrwienia o 2-6 razy);
  • palenie (dla osób uzależnionych od tytoniu ryzyko rozwoju choroby wieńcowej serca jest 1,5–6 razy wyższe niż u osób niepalących);
  • naruszenie wymiany lipidów i lipoprotein (przyczynia się do rozwoju miażdżycy tętnic i zwiększa ryzyko niedokrwienia o 2-5 razy);
  • brak ćwiczeń i otyłość (otyli nieaktywni ludzie chorują co najmniej 3 razy częściej niż szczupli i wysportowani);
  • zaburzenia metabolizmu węglowodanów, cukrzyca (w obu typach cukrzycy ryzyko zarażenia chorobą niedokrwienną serca wzrasta 2-4 razy).

Czynniki ryzyka obejmują również obciążoną dziedziczność, płeć i starość. Połączenie dwóch lub więcej z tych pozycji znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia choroby niedokrwiennej serca.

EKG w przypadku niedokrwienia serca

Smad w diagnostyce niedokrwienia

Wykrywanie niedokrwienia mięśnia sercowego

Objawy choroby niedokrwiennej serca mogą być wyraźne lub ukryte.

Do najbardziej charakterystycznych objawów IHD należą:

  • Ból o palącym charakterze i pieczenie za mostkiem i w okolicy serca podczas wysiłku fizycznego;
  • Duszność wysiłkowa.

Ale czasami choroba niedokrwienna serca nie ujawnia się aż do zawału mięśnia sercowego! W takim przypadku klasyczne objawy choroby niedokrwiennej serca można zauważyć zbyt późno..

Klasyfikacja choroby niedokrwiennej serca

W zależności od objawów wyróżnia się następujące główne postacie choroby:

Śmierć wieńcowa. Objawy rozwijają się szybko: utrata przytomności, rozszerzenie źrenic i brak reakcji na światło. Bez tętna, bez oddychania.

Kardioskleroza pozawałowa. Wśród charakterystycznych objawów: zaburzenia rytmu serca, objawy ostrego (atak astmy - „astmy serca”, obrzęku płuc) i przewlekłej niewydolności serca (obrzęk nóg, duszność). Pacjent skarży się na uczucie braku powietrza, duszności, puchnięcia nóg i stóp.

Ostry zespół wieńcowy. Pierwsza powstająca dusznica bolesna, postępująca dusznica bolesna, zawał mięśnia sercowego itp..

Zawał mięśnia sercowego. Często silny nacisk i palący ból za mostkiem, rozciągający się na szczękę, lewe ramię i ramię. Trwa do pół godziny lub dłużej, nie przechodzi przy przyjmowaniu nitrogliceryny pod językiem. Ponadto pacjent ma zimny pot, obniża się ciśnienie krwi, mogą pojawić się osłabienie, wymioty i strach przed śmiercią.

Dławica piersiowa. Osoba skarży się na ból w klatce piersiowej - ściskający, zwężający się, palący się za mostkiem podczas wysiłku fizycznego, a czasem w spoczynku. Możliwe objawy dławicy piersiowej to ból szyi, lewego łopatki, żuchwy lub lewego ramienia. Zwykle ból jest krótki.

Dławica piersiowa jest jednym z najbardziej uderzających objawów choroby niedokrwiennej serca. Samoleczenie dusznicy bolesnej środkami ludowymi jest niedopuszczalne! Tylko lekarz, w oparciu o swoje doświadczenie zawodowe i techniki diagnostyczne, może wyciągać wnioski na temat stanu ludzkiego i niezbędnych środków terapeutycznych!

USG serca na dusznicę bolesną

USG serca w MedicCity

Badania krwi w kierunku choroby niedokrwiennej serca

Jeśli dławica piersiowa pojawia się po raz pierwszy, jeśli ataki dusznicy bolesnej zaczynają występować częściej, trwają dłużej i manifestują się silniej, mówimy o ostrym zespole wieńcowym i wysokim ryzyku rozwoju zawału mięśnia sercowego. Tacy pacjenci powinni być pilnie hospitalizowani karetką do szpitala, w którym zostanie wykonana pilna angiografia wieńcowa i przywrócony zostanie przepływ krwi w tętnicach serca, co pozwoli uniknąć zawału mięśnia sercowego, aw konsekwencji niepełnosprawności.

Bezbolesne niedokrwienie mięśnia sercowego

CHD nie może towarzyszyć ból. Takie niedokrwienie nazywa się bezbolesne.

Objawem choroby w przypadku bezbolesnego niedokrwienia mięśnia sercowego często staje się bezpośrednio zawał mięśnia sercowego lub nagła śmierć wieńcowa. Dlatego bardzo ważne jest regularne badanie przez kardiologa, szczególnie osób z grupy ryzyka (diabetyków, pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, palaczy, osób otyłych, osób starszych itp.).

Takie utajone niedokrwienie można wykryć za pomocą niektórych technik instrumentalnych, na przykład elektrokardiogramu z obciążeniem (ergometria rowerowa, bieżnia). To właśnie podczas testu wysiłkowego na elektrokardiogramie zmiany specyficzne dla IHD są szczególnie wyraźne.

Rozpoznanie choroby niedokrwiennej serca

Sukces środków zapobiegawczych i terapeutycznych zależy od szybkiego wykrycia dolegliwości i prawidłowej diagnozy..

Oczywiście początkowym etapem diagnozy choroby wieńcowej jest zebranie i analiza skarg pacjentów. Następnie przeprowadza się badanie, podczas którego kardiolog mierzy ciśnienie krwi pacjenta, ocenia wzrokowo jego stan (stopień obrzęku, koloryt skóry, pocenie się, cechy behawioralne itp.), Słucha stetoskopem serca pod kątem hałasu, niewydolności rytmu itp..

Ponadto specjalista może otrzymać następujące testy i badania:

  • kliniczne i biochemiczne badania krwi;
  • badanie krwi pod kątem markerów zawału mięśnia sercowego;
  • elektrokardiografia (EKG);
  • echokardiografia (Echo-KG);
  • SMAD;
  • EKG z obciążeniem;
  • angiografia wieńcowa (badanie kontrastowe rentgenowskie tętnic wieńcowych).

USG serca w przypadku choroby niedokrwiennej serca

Rozpoznanie choroby niedokrwiennej serca w MedicCity

Leczenie choroby niedokrwiennej serca. Zapobieganie

Sukces leczenia choroby wieńcowej zależy od wielu czynników. Tak więc połączenie niedokrwienia z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą może znacznie pogorszyć sytuację. Podczas gdy zaangażowanie pacjenta w zdrowy tryb życia i koncentracja na wyzdrowieniu mogą być bardzo pomocne dla lekarza i jego schematu leczenia.

Taktyka leczenia choroby wieńcowej u każdego pacjenta jest indywidualna i jest ustalana przez lekarza prowadzącego na podstawie badań i analiz. Można jednak wymienić główne rodzaje leczenia choroby wieńcowej stosowane we współczesnej kardiologii..

Z reguły przepisuje się pacjentom z chorobą wieńcową:

1. Terapia nielekowa, która obejmuje maksymalne możliwe wyeliminowanie zagrożeń związanych z chorobą wieńcową (wykrywanie i leczenie chorób współistniejących, dieta, przestrzeganie reżimu pracy i odpoczynku, utrata masy ciała, kontrola ciśnienia krwi, możliwa aktywność fizyczna, zmiany stylu życia).

2. Farmakoterapia (w zależności od postaci niedokrwienia, można przepisać aspirynę, nitroglicerynę, azotany, antagonistów wapnia, statyny i / lub inne leki obniżające cholesterol, beta-blokery, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę, trimetazydynę itp.).

3. Leczenie chirurgiczne. Najczęstszymi obecnie operacjami choroby wieńcowej są techniki wewnątrznaczyniowe (stentowanie naczyń wieńcowych serca i angioplastyka), a także rewaskularyzacja mięśnia sercowego (pomostowanie tętnic wieńcowych).

W operacjach pierwszego typu cewnik wprowadza się do tętnicy, przez którą przepuszcza się super cienki przewodnik z opróżnionym balonem powietrznym i złożonym stentem - rurką z najcieńszego drutu medycznego. Balon jest napompowany, gdy tylko dojdzie do zwężenia światła - jest to konieczne, aby rozszerzyć ściany tętnicy, a następnie stent zostaje wyprostowany. Następnie balon jest opróżniany i usuwany wraz z cewnikiem, a wyprostowany stent pozostaje w tętnicy, zapobiegając ponownemu zwężeniu i zapewniając prawidłowy przepływ krwi. Pomostowanie tętnic wieńcowych jest metodą, w której chirurg omija zablokowane naczynia wieńcowe za pomocą przeszczepu, żyły pobranej z ramienia lub nogi pacjenta. Operację wykonuje się z bardzo poważnych powodów, ponieważ wykonuje się ją na otwartym sercu..

Jeśli chodzi o zapobieganie chorobie, najskuteczniejszym sposobem zapobiegania chorobie wieńcowej, podobnie jak większości CVD, jest kontrola ciśnienia krwi, zdrowa dieta, utrzymywanie sprawności fizycznej i rzucanie palenia.

Diagnostyka i leczenie w MedicCity to właściwy wybór dla każdej osoby dbającej o swoje zdrowie! Nasi wysoko wykwalifikowani kardiolodzy wiedzą, jak pomóc ci zachować zdrowie przez wiele lat! Pracujemy na sprzęcie wiodących producentów i jakościowo przeprowadzamy wszystkie niezbędne rodzaje diagnozy chorób serca oraz innych narządów i układów.